B. en ik gingen huizen kijken. In een stadje waar ik één koor heb. Indat stadje hebben ze meer huizen die leeg staan en voor een betereprijs dan hier. We zagen een volledig gestripte maisonette waar echtalles aan moest gebeuren. Kast open, deur valt er meteen uit. Geenbehang, vloerbedekking, plinten goor. Wel ruim. We zijn niet zulkeklussers. De andere plek was één verdieping. Ruim. 8 hoog op het hoekjemet een werkelijk geweldig uitzicht. Er konden ook een vleugel en eenEO-bak eh elektronisch orgel in. Het was netjes, nieuw toiletblok,alles vers en fris en fruitig en in orde. Het had een fijne sfeer, wezagen het wel voor ons, daar wonen. Ontbijt ‘s ochtends zonder dat ertig mensen voorbij lopen op de gallerij. De makelaar van de maisonettewaarschuwde ons dat het ‘niet zo’n goeie buurt’ was daar. We lachten.Wij hebben op Zuid gewoond, ja op niet in Zuid, dat Zuid ja.Hier kon je een paar satellieten zien. Als je daardoor al op eenrechtsextremist gaat stemmen ben je toch paranoïde? Nou nog een goedeTurk om de hoek, met goede merguez-worstjes, dadels en kaas. Die hebbenze echter helaas niet in dat stadje. Nu nog een hypotheekadvies. Wantals we niet weten wat we mogen kopen kunnen we voorlopig nog geenontbijt eten 8 hoog op het hoekje met uitzicht op een meertje.

…en hij mocht niet naar buiten door de narcose, dus ik sliep slecht, want het waaide, en er bonkten dingen, en dan dacht ik dat de kat bonkte, maar die zat beneden vredig te ronken. Ik sliep rusteloos want droomde na al die bezoeken naar de dierenkliniek de hele tijd over katten. Toen ging ik de Elias studeren en vond dat leuk, en ik had last van mijn oren en ging weer eens nadenken, wat je natuurlijk nooit moet doen. De moed hebben om het hoofdstuk dicht te slaan heb ik niet had ik niet en ik weet niet wanneer ik die hebben zal en of het sowieso zou kunnen dan wel moeten op dit ogenblik ik zit met twintig vragen, specifieker dan men zou denken en men denkt te weten wat ik bedoel maar dat is het misschien niet maar die vragen stel ik nooit en zo krijg ik ook nooit antwoorden. Ik kan ze ook gewoon niet stellen, of misschien is het maar één vraag eigenlijk, en ik loop in cirkels en tegen een muur want mijn geduld is op, misschien zou het een keer opluchten, haal de shit uit mijn brein dan was ik er vanaf of dan had ik vrede en behield ik mijn trots, en het hele verhaal van muziek dirigeren pianospelen of niet en het muffe lokaal de rechtheupige meisjes en slijmende of treurige of vrolijke jongens en bessen die b’s zijn en e’s die blijven hangen en noten die snel zijn en stemmen die na-ijlen en warmte of weerstand het zou allemaal helder wezen of niet soms. We begrijpen het niet ik probeer het ik probeer zonnig te zijn en aimable maar mijn complimenten zijn net beledigingen mijn poging om leuk te zijn stervensirritant maar ik wil dat de uitkomst lichtgroen en rose is, ik wil geen donkerbruine drab, zwartgrijze meuk. Vrede.

…maar dat wil niet zeggen dat ze veertien jaar lang geen aanzienlijk deel van je leven zijn geweest. Een zachte, witte, halve pers, opvallend rustig en vredelievend, nooit bangig, spint als een motorzaag, miauwt soms als een kikker. Kopje koffie, boekje, en met je vrije hand Charlie aaien omdat hij er gezellig bij ging zitten. Levensgrote tumor in de linkerhelft van zijn gezicht. Het is heel goed mogelijk dat mijn ouders hem, als ze terug zijn van hun lange reis, niet meer terugzien. 

Jazz spelen is één ding, maar misschien is het niet gelijk een goed idee om ook te gaan léven als een jazzmusicus. Toch is mijn nachtuil-ritme er haast ongemerkt weer in geslopen, waardoor ik overdag wat waziger ben en me in de modus bevind waarin ik mij meer door mijn zinnen laat leiden dan door mijn hersenen (ik ben me ervan bewust dat dit wat ernstiger over kan komen dan het is)… Ik gooi dit ritme graag weer om, en toch geniet ik stiekem van die traagheid, koortsige dromen in de nacht, lome ochtenden, het lang doen over een kopje koffie en teren op herinneringen aan schijnbaar onbelangrijke zaken: een prikkelend beeld, zoete illusies, vieze akkoordverbindingen en jazzy sensaties.

…heb ik de ene (in elk geval tijdelijke) baan aangenomen (orator. koor) en de andere afgezegd (klein koor). Slik. Transpireer.

Het ene koor heeft haar instelling zo veranderddat ik er terug ben vooraleer ik er goed weg was, een ander koor datmij twee jaar geleden niet aannam maar waar ik een intensdirigeertechnisch contact mee had tijdens de paar repetities die ik erleidde (en waar o.m. BS en GM voor hebben gestaan in Vroeger Tijden)belde ineens met een verleidelijk voorstel, waardoor ik weldra bijna inde clinch kom te liggen met weeral een Ander koor… Het leven isdynamisch.

Zie ook deze site, waar meer wordt geschreven dan hier.

Soms is het wel eens fijn om gewoon te doen waar je goed in bent. Zo ook maandag, toen ik weer eens als pianorepetitor mocht fungeren bij een extra koorrepetitie van het kamerkoor van CM, dat in augustus voor vijf dagen naar Normandië gaat in het kader van een koorfestival aldaar. Mijn stem deugt al weken niet (hoewel het gisteren wat begon ‘op te klaren’), en wat is er nu leuker dan gewoon achter dat blik met zwart-witte toetsen te kruipen en je een weg te banen door Poulencs grillige samenklanken, die je je, na een paar keer de stemmen apart te hebben gerepeteerd, eigen begint te maken. Het is de ideale, ontspannen manier om een stuk al snel ‘van binnenuit’ te leren kennen. Ik heb het Gloria van bovengenoemde Franse componist wel eens gezongen, om precies te zijn in 2002. Een beetje een last-minute klus, want ik versterkte toen (samen met nog wat koorzangers) het Delftse studentenkoor, omdat dat licht onderbezet was. Ik weet nog dat ik het repetitieweekend door andere bezigheden niet kon bijwonen, maar dat ik wel een reguliere repetitie heb bijgewoond en het voor de rest van zelfstudie moet hebben. Volgens mij was ik zelfs ziek op de generale en kwam doodleuk op het concert zelf aanzakken, met de vraag: ‘Mag ik nog meedoen?’ (‘Nu ja, als je de noten maar raakt,’ was het antwoord dat ik kreeg) Zo geschiedde mijn korte maar stormachtige affaire met Poulenc, ik herinner me nog brullende tenoren achter me, zwijmelachtige akkoorden, een fabelachtige mezzo-sopraan (die solo zong) en koddige vergelijkingen met schilderijen van cherubijntjes (want je vraagt je bij Poulenc af: drijft hij nu de spot met de mis-tekst?), en dat ik gefascineerd was door de muziek, maar er toch niet écht diep in was gedoken, hoewel ik het kon zingen.      Gisteren kreeg ik het stuk weer voor mijn neus, kende het zeker nog, maar kon nu de diepere lagen verkennen door mijn hoofd te breken over de kruipende, sluipende vierstemmigheid van het stuk. Alle ‘moeilijke’ wendingen werden in aanvang verkeerd gezongen, en dan langzaam wordt het beeld helder, langzaam gaan mensen het werk doorzien. We deden deel I, II en III, volgende week verkennen we de rest.      Pianorepetitor-zijn is toch wel een baan die ik erg mis.

Ondergetekende blogt hier niet meer zo veel, wel op deze site. Ik tref u gaarne daar!