…en hij mocht niet naar buiten door de narcose, dus ik sliep slecht, want het waaide, en er bonkten dingen, en dan dacht ik dat de kat bonkte, maar die zat beneden vredig te ronken. Ik sliep rusteloos want droomde na al die bezoeken naar de dierenkliniek de hele tijd over katten. Toen ging ik de Elias studeren en vond dat leuk, en ik had last van mijn oren en ging weer eens nadenken, wat je natuurlijk nooit moet doen. De moed hebben om het hoofdstuk dicht te slaan heb ik niet had ik niet en ik weet niet wanneer ik die hebben zal en of het sowieso zou kunnen dan wel moeten op dit ogenblik ik zit met twintig vragen, specifieker dan men zou denken en men denkt te weten wat ik bedoel maar dat is het misschien niet maar die vragen stel ik nooit en zo krijg ik ook nooit antwoorden. Ik kan ze ook gewoon niet stellen, of misschien is het maar één vraag eigenlijk, en ik loop in cirkels en tegen een muur want mijn geduld is op, misschien zou het een keer opluchten, haal de shit uit mijn brein dan was ik er vanaf of dan had ik vrede en behield ik mijn trots, en het hele verhaal van muziek dirigeren pianospelen of niet en het muffe lokaal de rechtheupige meisjes en slijmende of treurige of vrolijke jongens en bessen die b’s zijn en e’s die blijven hangen en noten die snel zijn en stemmen die na-ijlen en warmte of weerstand het zou allemaal helder wezen of niet soms. We begrijpen het niet ik probeer het ik probeer zonnig te zijn en aimable maar mijn complimenten zijn net beledigingen mijn poging om leuk te zijn stervensirritant maar ik wil dat de uitkomst lichtgroen en rose is, ik wil geen donkerbruine drab, zwartgrijze meuk. Vrede.