Jazz spelen is één ding, maar misschien is het niet gelijk een goed idee om ook te gaan léven als een jazzmusicus. Toch is mijn nachtuil-ritme er haast ongemerkt weer in geslopen, waardoor ik overdag wat waziger ben en me in de modus bevind waarin ik mij meer door mijn zinnen laat leiden dan door mijn hersenen (ik ben me ervan bewust dat dit wat ernstiger over kan komen dan het is)… Ik gooi dit ritme graag weer om, en toch geniet ik stiekem van die traagheid, koortsige dromen in de nacht, lome ochtenden, het lang doen over een kopje koffie en teren op herinneringen aan schijnbaar onbelangrijke zaken: een prikkelend beeld, zoete illusies, vieze akkoordverbindingen en jazzy sensaties.